Wijnproeverijen: hoe kritisch ben je nog na 36 glazen?

Wijnproeverijen, iedereen heeft er wel eens aan deelgenomen. Het begint altijd serieus, en het eindigt negen van de tien keer desastreus. Zo ook afgelopen weekend. Een vriend van mij nodigde een zooitje uit voor de wijnproeverij van zijn vaste wijnwinkel. Iets waar ik sowieso geen nee tegen zeg, maar ook veel van mijn vrienden niet. Eenmaal aangekomen hadden wij een heus proefformulier, een pen en een leeg wijnglas in de aanslag. Zou er een juweeltje tussen zitten? Op naar wijn nummer 1. Van de 36. Jaja, we hadden na het eerste glas nog 35 heerlijke rode wijnen te gaan.

Goed, wijn 1 neem je bloedserieus. Wat is de kleur, hoe ruikt ‘ie en welke smaken komen duidelijk naar voren? De eerste kreeg een mager zesje. Neuh, was wat zuur en veel te licht. Op naar nummer 2. Ook niet echt wat. Ik zal je de proefnoties van alle 36 wijnen besparen, maar zo een dag na de proeverij valt er toch iets op aan dat intrigerende proefformulier. Waar de eerste beoordeling begon met een kritische 6-, eindigden de laatste 10 geproefde wijnen stuk voor stuk met een cijfer tussen de 8- en de 9,5.

Daar zijn dus twee verklaringen voor. De één is dat ik gewoon van zware stevige wijnen houd. Wijnen met smaken als chocola, peper en kruiden. Immers, iemand die een wijnproeverij organiseert, begint bij licht en eindigt bij de zware jongens.  Deze eerste verklaring is absoluut logisch, want voor zware wijnen kan je mij altijd wakker maken. De andere verklaring is het proefvermogen na 36 wijnen. De tong is niet meer in staat om het een van het ander te onderscheiden. Om maar te zwijgen over de hersenen. Ook die waren op een gegeven moment niet meer in staat om objectief een oordeel te vellen. Resultaat? In totaal gingen we met 18 flessen de deur uit. De vraag is nu natuurlijk eigen schuld…? Of was er opzet in het spel?

Welke wijn?

Brecciarolo Gold uit 2012

Welke druif?

Montepulciano en sangiovese

Gekocht bij?

Wijninkoper Bontenbal

Oké ik ga het eerlijk zeggen. Dit was dus wijn 31 van de 36. Met andere woorden, deze review kan dus wellicht, heel misschien, ietsjes vertekend zijn. Maar dat mag de pret niet drukken, want als je deze wijn alleen al ruikt, gaan alle zintuigen helemaal los. Althans, gisteravond wel! Rood fruit viert heel duidelijk de boventoon. Maar er is iets dat de wijn ook heel zwaar maakt: je proeft duidelijk mokka, vanille of chocola. Het was een wijn die mij – na de 30 voorgaande – enorm verraste. Dat heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat we met een doosje van deze heerlijke wijn naar buiten liepen. En of dat nou opzet was of niet van de wijnverkoper... Ik ben in ieder geval een paar heerlijke flessen rijker!

Oh, ik hoor de kritische lezer trouwens denken: maar bij wijnproeverijen hoor je toch de wijn uit te spugen? Ja zeker, dat hoort ook zo. Maar gisteren heeft een ding heel duidelijk gemaakt: zelfs de meest beoefende wijnfanaten kunnen het niet laten om de wijn tóch door te slikken. En geef ze eens ongelijk.