Wijn met een dubieuze naam

Vorig jaar winter kocht ik een heerlijke dikke wollen trui. Aan de prijs, maar ik dacht: het wordt koud. De winter staat voor de deur. En om die zonder kleerscheuren door te komen is een kwalitatief goede trui, van heerlijk duurzame wol geen overbodige luxe. De verkoopster moet geraden hebben dat ik de trui eigenlijk meteen wilde meenemen, want ze begon enthousiast te vertellen. Waar het van gemaakt is, hoe het gewassen moet worden en waar het allemaal leuk bij staat. Ik heb een zwak voor dit soort praatjes, dus binnen de kortste keren keerde ik huiswaarts met deze dure-maar-mooie-van-angora-gemaakte-koude-was-leuk-bij-een-zwarte-stoere-broek-wollen trui.

Nog geen dag later, het journaal. Iets met angorakonijnen op tv. Verschrikkelijke beelden van lieve, schattige, pluizige konijntjes die al levend worden kaal geplukt omdat de mens zo nodig angora moet dragen. Gillen. Krijsen. Niet om aan te zien (en te horen). Terwijl ik met pijn in het hart keek naar die ontzettend zielige beelden, dacht ik aan die dure-maar-mooie-van-angora-gemaakte-koude-was-leuk-bij-een-zwarte-stoere-broek-wollen trui. Dat angora op een verschrikkelijke manier gemaakt wordt vertelde de enthousiaste verkoopster er niet bij. Had ik dat zelf moeten weten? Ik ben bang van wel. Maar ik wist het niet. En ik kocht die trui.

Ik heb ‘m niet terug gebracht naar de winkel. En iedere keer als ik de desbetreffende trui aantrek, denk ik terug aan die enge beelden en vraag ik mijzelf af of ik daar wel goed aan gedaan heb. Ik praat het mijzelf goed door te zeggen dat die konijntjes het leed toch al ondergaan moeten hebben en dat ik door het terugbrengen van de trui geen konijn blijer maak. Maar toch, het blijft knagen.

Toch ben ik er, na ruim een jaar weer ingetrapt. Ik heb weer angora gekocht. Gelukkig wel iets, waarvan ik zeker weet dat ik weet dat niets of niemand er onder geleden heeft. Ik dacht, ik doe eens gek: ik koop Turkse Angora-wijn. Uiteraard aangepraat door een enthousiaste verkoper (het blijft een zwakte), maar de kans dat ik morgen zie dat Turkse wijnen onder erbarmelijke omstandigheden worden gemaakt… die zijn wel heel klein. Toch?

Welke wijn?
Angora

Welke druif?
Blend van Cabernet Sauvignon, Alicante, Merlot en Carignane

Gekocht bij?
Vliegveld in Istanboel, maar is ook online te koop

De Turken staan niet bekend om hun goede wijnen. Kebab, köfte en Turkse pizza’s is wat er in de Turkse keuken op tafel staat. Ik had dan ook geen hoge verwachtingen van de Turkse wijnen. Dat blijkt toch wel een misvatting. Iedere avond koos ik voor een Turkse wijn en slechts één keer viel de wijn tegen (die heette dan ook Kut Man, dus ik had het kunnen weten). Deze Angora-wijn is top! De wijn is niet te zwaar, ik proef licht rood fruit. Tegelijkertijd is ‘ie ook best kruidig, wat hem weer een beetje tegenwicht geeft. Behoorlijk wat alcohol, dus niet te veel en niet te snel drinken. Of je moet iets willen vergeten. Zoals krijsende konijnen…