Koffie, thee of chicken soup

Na een topvakantie in Sri Lanka stappen vriend en ik het vliegtuig in op weg naar de Hollandse klei. Als we eenmaal het vliegtuig instappen blijkt dat we ineens niet meer naast elkaar zitten. Goh, wel lekker rustig dacht ik nog, maar uiteindelijk konden we verplaatsen. En wel naar een rij waar al een Srilankees dametje zat. Prachtig gekleed in traditionele kledij met die typerende gouden sieraden. Maar wat bleek? Ze was – al telefonerend - ontzettend hard aan het janken. Shit, moeten we hier naast zitten?

Op zo’n moment komt blijkbaar de meest kinderachtige versie van jezelf naar boven. Daar wilde ik natuurlijk écht niet naast zitten. In een verwoede poging het probleem van me af te schuiven, zei ik quasinonchalant tegen vriend: ga maar zitten. Die had het hopeloze hoopje mens ook al gezien en zei: “Nee hoor ga jij maar eerst”. “Nee jij”, “Nee ga jij maar”. De discussie verloor ik jammerlijk en uiteindelijk ben ik, voor het echt gênant werd, naast haar gaan zitten. 

Uiteindelijk bleek ik de hele vlucht een soort personal assistent van de stewardess te zijn. Dat arme vrouwtje bleek helemaal niets bij te hebben. Ze bleef maar telefoonnummers in toetsen. Nu heb ik totaal geen last van vliegangst, maar ik dacht wel even, ik stort niet boven de Indische oceaan neer door dat gebel! Zo goed en zo kwaad als het ging riep ik in mijn beste Engels: “No phone here! No good! No phone!” 

Het bleef echter niet bij het bellen. De riemen vastdoen: ze probeerde er een knoop in te leggen, in plaats van het kliksysteem te gebruiken. Vervolgens zag ik haar op alle knoppen van het schermpje drukken. Dat apparaat trok het ook niet meer en sloeg op hol, waarna dat arme kind me hopeloos aankeek. Tja? Wat wil de gemiddelde Srilankees zien? Ik gokte op een Bollywood film. Het was blijkbaar geen topper, want na 5 minuten drukte ze op werkelijk alle knoppen, waardoor het volledige systeem wederom vastliep. 

De communicatie met het personeel verliep net zo soepel. Er kwam geen woord Engels uit dat lieve mensje. Stewardessen gaven haar met een hopeloze blik maar gewoon wat. Tót het moment – en dat zal ik nooit vergeten – er een hele knappe steward langs kwam lopen. Echt het prototype man dat nét niet knap en vooral net niet lang genoeg was voor een modellencarrière. Of ze zin had in coffee of tea? Op dat moment produceerde ze de enige twee woorden die ik haar tijdens de tien uur durende vlucht heb horen zeggen: chicken soup?!

Welke wijn?
Lingerood

Welke druif?
Verschillende druiven die goed tegen het Hollandse weer kunnen

Gekocht bij?
Betuws Wijndomein in Erichem

Na zo’n vlucht en drie weken curry ben je blij dat je weer op Hollandse bodem staat. En dus nemen we een glaasje Lingerood, die zo uit de Betuwse klei is getrokken. Je zou misschien denken dat een Nederlands rode wijn niet veel zou voorstellen, maar hij is top. Mooie rode kleur en ruikt best zwaar. Ruikt zelfs een beetje naar de Betuwse kersen. Dat vind je ook terug in de smaak: veel vanille en er is zelfs zoethout te ontdekken. Heerlijk met een lekker Oerhollands speklapje met extra veel jus. Minder lekker bij chicken soup trouwens.