Afritsbroeken, verrekijkers en matige wijn

Panama. Bloed heet. Máár: kans om een Quetzal te zien. Quetzal? Ja. Ik moest ook vier keer vragen hoe dat beest ook al weer heette en hoe het eruit zag, maar het is een bijzondere vogel die zich niet zo veel laat zien. Aan het ontbijt bereiden meer mensen zich voor op de tocht der tochten. Afritsbroeken, schutkleurige bloezen en zonnehoeden. Vogelboek op zak. Grote verrekijker om de nek en een camera met een objectief waar je u tegen zegt.

Oké: ik droeg Teva’s, geen verschrikkelijke wandelschoenen. Ik had een kek spijkerbroekje aan, leuke tanktop (je wil wel bruin worden natuurlijk), bijpassende oorbellen en een o zo hippe Panamahoed. Geen aap die er naar kijkt, maar je wil toch een beetje voor de dag komen. Cameraatje op zak en gaan met die banaan. De berg op.

En toen gebeurde het, iets dat je als vrouw hááát. Ik moest plassen. Midden in de jungle. Waar mannen rustig een boom opzoeken, moeten vrouwen toch iets meer fratsen uithalen. Dus ik ging op zoek naar een plekje waar ik zeker wist dat geen vogelaar mij zou kunnen bespieden. Haastig op zoek naar een veilige plek, zie ik ineens iets voorbij scheren. Knal blauw. Het ging recht voor mijn neus in de boom zitten. Shit dacht ik. Ik sla alarm: Papegaaaaaai! Ik zie die papegaaaaaaai!

Panama wijn.jpg

Goed. Professioneel ging dat dus niet, maar we hadden hem wel gezien. Op de weg terug werden we uitvoerig gefeliciteerd door afritsbroek-verrekijker-dure-camera-dragende-gefrustreerde-vogelaars dat we de Quetzal hadden gezien. “It took me six times to see that bloody bird’’. Echt? Why in vredesnaam? Beetje trots was ik wel.

Al die felicitaties moet je natuurlijk vieren. En na heel veel dagen bier, trakteer ik mij die middag op een wijntje. Eindelijk. Net zoals ik zo weinig moeite heb gedaan voor die vogel, koos ik ook deze zonder al te veel moeite.

Welke wijn?
Front Era uit Chili                                          

Welke druif?
Sauvignon Blanc en Blanc Semillon

Gekocht bij?
De supermarkt in Boquete, Panama. Maar ook dichter bij huis verkrijgbaar: de Appie verkoopt ‘m ook.

Jup. Het is duidelijk dat ik deze wijn een beetje achteloos gekozen had. Na het zien van een van de meest bijzondere vogels van midden Amerika dacht ik dat ik natuurlijk alles zonder enige moeite voor elkaar kon krijgen. Helaas, want bij het kiezen van wijn moet je toch je koppie er bij hebben. Beetje vlak, wel fris en fruitig, maar er was echt niks aan. Beetje limonade, waar je maagzuur van krijgt. Ach, ondanks de smaak, zal ik altijd aan die ‘papagaai’ denken als ik langs het wijnschap van de AH loop.