Wit, rood, rosé of groot

Ik ben een keer een beroemd iemand tegengekomen. Maar dan écht beroemd. Niet Carice van Dingest op het Heinekenplein, Niki Hupseflats joggend in het Vondelpark of eentje van De Jeugd van Tegenwoordig op de Nieuwmarkt. Nee, een échte échte beroemdheid. In het wild. Gewoon zo maar.

We liepen gewoon ergens op een zonnig Rooms pleintje toen vriendlief ineens voor mij ging staan en de weg blokkeerde. Met grote ogen: “Je weet wel The Faces, met die blonde haren, van Chelsea, van dat ene liedje”. Ik dacht echt dat ‘ie een acute zonnesteek had opgelopen. Totale wartaal. Maar toen ik keek omkeek, zag ik ineens wat ‘ie bedoelde. Het was Rod. En in plaats van het feit dat ik het gewoon noteerde en doorliep, rende ik in een soort reflex naar een vrije plek op het terras en ging zitten.

We hadden dus een A-locatie met perfect zicht op Rod Stewart. Zo onopvallend mogelijk – dat was het waarschijnlijk helemaal niet – hielden we de oud-rocker in de gaten. Stiekem toch best wel trots dat ‘we’ zo’n beroemdheid hadden gespot en dat we heel quasi nonchalant naast hem zaten. Het voelde een beetje als een overwinning. Maar in alle paniek waren we wel een klein detail vergeten. Opa Rod gaat natuurlijk niet bij een gemiddeld restaurant lunchen. Dat besef kregen wij pas toen we het menu in onze handen geduwd kregen. Goedkoopste op de kaart? Een Italiaans Prossecootje van €12 per glas. Aii.

En hoewel we die middag een godsvermogen kwijt waren, is Rod sindsdien een running gag geworden. Zelfs zo dat we naar zijn concert zijn geweest in de Ziggo Dome vorige week. Van iedereen die ik vertelde dat we daar heen gingen kregen we nogal wat gefronste blikken. Maar na het bovenstaande verhaal, dat ik iedere keer als verdediging aanvoer, begrepen de meeste het wel. Of in ieder geval ze déden alsof ze begrepen waarom we bijna €80 uitgaven aan zwijmelmuziek voor 50-plussers.

Welke wijn?
Grote wijn                                                                                   

Welke druif?
Ik denk Chardonnay

Gekocht bij?
Ziggo Dome

Bij de Ziggo Dome zijn ze niet zo moeilijk. Begrijp me niet verkeerd hoor, ik verwacht heus geen uitgebreide wijnkaart daar. Maar toch. De keuze bestond uit: wit, rood, rosé. Dat is inderdaad net genoeg informatie om een keuze te kunnen maken. Máár, en nu komt ie, daaronder stonde nog een vierde optie. Namelijk: grote wijn. Om het hoge 50-plus gehalte aan te kunnen dacht ik dat het minimaal nodig was om ‘grote wijn’ te bestellen. Het was een verrassing welke kleur het dan zou worden. En welke druif. En überhaupt een indicatie van de smaak. Maar goed, groot is groot en dat kreeg ik dan ook. Mijn oordeel? Gewoon prima festival wijn. Niet te zuur, niet te zoet, geen uitgesproken smaken. Ik denk niet dat Rod de wijn erg zou waarderen… Die ‘goedkoopste’ op dat terras was nogal van een ander niveau.