Die zondagavonden

Zondagavond is nog onderdeel van je weekend, maar die maandagochtend niet meer. Ze zouden er eens iets op moeten bedenken. Een aantal weken geleden had ik, op zondagavond dus, een diner met vrienden in De Goudfazant in Amsterdam Noord. Een speciale avond waar voornamelijk horecamensen aanwezig waren om te genieten van een diner dat was samengesteld door 4 restaurants. Het leuke was, dat er verschillende wijnmakers aanwezig waren die hun wijnen daar schonken. Een all-in prijs, dus je kan je voorstellen dat de wijn rijkelijk vloeide (en je kan je dus ook bedenken waarom ik daar aanwezig was).

Het diner was fantastisch en de wijnen geweldig. Op de een of andere manier lukte het ons om constant twee glazen per persoon te hebben. Het ene tongstrelende gerecht na het andere kwam voorbij en af en toe kwam er weer een langs: zo’n authentiek boertje uit het zuiden van Frankrijk of Spanje, die in gebrekkig Engels uitlegden met hoe veel liefde ze het sap gebrouwen hadden. Bij sommige was de romantiek overigens ver te zoeken, die zeiden niks en schonken met een norse kop je glas vol (meestal Fransen).

Maar dan is er plotseling dat ene moment. Dat verschrikkelijke zondagavond moment. Het moment dat de waarheid heel langzaam, als een tergende viool, je hersens binnendringt. Je probeert de gedachtes weg te stoppen, te negeren. Het angstzweet druppelt van je rug. Dat ene moment dat je plotseling bedenkt dat je een baan hebt. Dat je loonslaaf bent. Dat je verantwoordelijkheid hebt. Dat je een afspraak hebt. Op. Je. Werk. Fuck, HET IS ZONDAGAVOND. LAAT. En de wekker gaat weer om 6.30 uur. Alsof de aarde onder je voeten weggevaagd wordt. Oké. Dit besef duurt dan welgeteld een hele seconde, waarna je weer rebels het glas heft naar dat authentieke Franse boertje.

Toch kreeg ik tijdens deze avond nog een realisatie momentje te verduren. Want aan het einde van de avond gingen alle tafels aan de kant, kwam er een discobol naar beneden en werd keihard Michael Jackson ingezet. In no time stonden alle, inmiddels tipsy, horecagasten op de dansvloer en leek het erop dat de avond nog gezelliger zou worden dan ‘ie al was. En dan zeg je ineens, tegen je vrienden: “Ehh, zullen we maar gaan? Ik moet, uhm, morgen w…”. Het besef dat je de 30 nadert. Dat je verstandig bent. Dat je morgen nog een béétje fris voor de dag wil komen.  

Welke wijn?
Hareter, 2016

Welke druif?
Grüner Veltliner

Gekocht bij?
Gedronken bij Floor & Yannick, van YanFlorijn

Oooh! Deze druif behoort sowieso al tot mijn favoriete druif en dan is ‘ie er ook nog eens in een heerlijke biologische variant. Eén woord: heerlijk. Zalig. Fantastsich. Oké dat zijn er drie, maar dit is een absolute topwijn. De geur van een lekker fris Elstar-appeltje springt uit het glas. Ook het bekende Grüner-pepertje en de minerale smaak zijn van de partij. Deze wijn drink je gewoon bij het ontbijt – zelfs op maandagochtend als het moet.